پيشينۀ بهداشت حرفه اي در ايران
پيشينۀ بهداشت حرفه اي در ايران
در ايران نيز از حدود سال هاي 1200ه.ش صنايع نوين راه اندازي شدند و كارخانه هاي سيمان، كبريت سازي، نساجي، احداث راه آهن و... در اين دوران شكل گرفتند. در اين دوران كارگران واحدهاي صنعتي از هيچ گونه مقررات حمايتي برخوردار نبودند كه اين عئامل باعث اعتراض كارگران و تدوين قوانيني براي حمايت از كارگران شدند كه عبارتند از:
25آذر 1302: دستور والي ايالت كرمان و بلوچستان دربارة حمايت از كارگران قالي باف صادر شد، كه در بردارندۀ 11 بند بود كه بر پايۀ اين قانون، مدت انجام كار در هر روز، روزهاي تعطيل، كميتۀ سن اشتغال، جاي دار قالي،وضعيت رطوبت و روشنايي كارگاه معين شدند.
و مامور بهداشت شهرداري و رئيس ادارۀ بهداري به عنوان مسئول بازرسي از كارگاه ها معرفي شدند.
1310: نظام نامۀ صندوق احتياط ادارات طرق در 14 ماده و 5 تبصره فراهم شد و به تصويب هيئت وزيران رسيد كه به مصرف هزينه هاي درماني كارگران و پرداخت غرامت براي نقص عضو و يا فوت ناشي از كار برسد.
1312: مقررات بالا براي همۀ كارگران تعميم يافت.
1320: تشكيل « هيئت حل اختلاف » براي مشكلات به وجود آمده به خاط جنگ جهاني دوم.
1323: تشكيل « ادارۀ كل كار» براي رسيدگي به شكايات و رفع اختلاف كارگران و كارفرمايان.
1325: نخستين طرح قانون كار به تصويب هيئت وزيران رسيد و در پي آن « ادارۀ كل كار» به «وزارتخانۀ كار و تبليغات » تغيير نام پيدا كرد.
1334: لايحۀ حفاظت فني در قانون كار به ثبت رسيد.
1337: انتشار مجلۀ كار و تأمين اجتماعي و تدوين و تصويب برخي آيين نامه هاي قانون كار.
1339: ارتباط وزارت كار با سازمان بين المللي كار(ILO).
1344: وزارت كار و تبليغات، به وزارت كار و امور اجتماعي تغيير نام يافت.
1345: مركز تحقيقات و تعليمات حفاظتي در ادارۀ كل بازرسي كار تشكيل شد و در سال 1348 اين مركز از ادارۀ كل بازرسي كار جدا شد و به صورت يك شاخۀ جداگانه در معاونت فني به كار خود ادامه داد.
1354: مدرسۀ عالي حفاظت و بهداشت كار ايجاد گرديد كه بعد از چند سال به دانشكدۀ حفاظت و بهداشت كار تغيير نام يافت.
1369: جديدترين قانون كار تصويب شد.