سازمان بين المللي كار(ILO)

اين سازمان در سال 1919 به موجب مادۀ 13« قرارداد صلح ورساي » براي پشتيباني از حقوق كارگران و ايجاد شرايط مساعد كار و امكانات كافي براي اشتغال و سطح زندگي مناسب براي كارگران سراسر جهان تأسيس گرديد.

در آغاز تأسيس در حدود 45 كشور به عضويت اين سازمان درآمدند و هم اكنون در حدود 177 كشور عضو اين سازمان مي باشند. نشست هاي اين سازمان در خرداد ماه هر سال، در شهر ژنو تشكيل مي شود.

اين سازمان، داراي مجمع عمومي، هيئت اجرايي،دبير خانه و ساير تشكيلات مي باشد.

در سال 1946 اين سازمان جزو سازمان هاي اختصاصي سازمان ملل گرديد، و در سال 1969 جايزۀ صلح نوبل به اين سازمان تعلق گرفت.

هر كشور عضو سازمان ملل متحد، با پذيرش اساسنامۀ سازمان بين المللي كار، به عضويت اين سازمان در مي آيد، به شرطي كه به تصويب مجمع با اكثريت دو سوم آراي نمايندگان دولت ها برسد.

وظايف اين سازمان كه در سال 1944 در فيلادلفياي امريكا تصويب شد به شرح زير مي باشد:

1.       اشتغال براي همۀ افراد و افزايش سطح زندگي

2.       تطبيق كارگر با كاري كه انحام مي دهد

3.       ايجاد امكانات و تسهيلات لازم براي آموزش كارگران

4.       پشتيباني از سلامت كارگران در همۀ مشاغل

5.       توسعۀ بيمۀ تأمين اجتماعي براي همۀ كارگران

6.       ايجاد امكانات مناسب براي آموزش كارگران

7.       فراهم كردن غذا و مسكن مناسب و تسهيلات فرهنگي و تفريحات سالم براي كارگران و خانواده هايشان

كشور ايران از نخستين سال تأسيس اين سازمان يعني از سال 1919 عضو اين سازمان گرديد و در سال 1945، براي نخستين بار هيئت كاملي از سوي ايران در كنفرانس بين المللي كار شركت كرد. در سال 1956، رياست سي و نهمين دورۀ اجلاسيه مجمع بر عهدۀ يكي از نمايندگان ايران بود و در سال هاي 1968،مجمع بين المللي كار و 1970 كميسيون سازمان بين المللي كار و 1971 هفتمين كنفرانس ناحيۀ آسيا در تهران تشكيل شدند.