بيمۀ تأمين اجتماعي

حدود دو قرن است كه بشر به طرز بي سابقه اي به دستمزد و خدمات افراد درگير وابسته شده است به گونه اي كه اگر روزي قطع شود، دچار مشكلات عديده اي خواهد شد.

براي رويارويي با چنين وضعي و براي حفظ امنيت و كاهش نگراني هاي روز افزون، برنامه هاي حمايت اجتماعي توسط گروهي از متخصصان تدوين گرديد، و اصطلاح تأمين اجتماعي شكل گرفت. مفهوم بيمه از صد سال پيش و در كشور آلمان پا گرفت و نخستين شكل آن بيمۀ بيماري بود كه هنگام بيماري به صورت حمايت هاي مالي پرداخت مي شد و بعد از آن براي نخستين بار در جريان قانونگذاري در سال 1935، امريكا به اين موضوع پرداخته شد و بعدها سازمان بين المللي كار از سال 1952 به بعد آن را در مقاوله نامه ها و توصيه نامه ها به كار برده است.

بيمۀ تأمين اجتماعي موظف است خدمات حمايتي مانند مراقبت هاي پزشكي، كمك هاي ايام بارداري، بيماري، حمايت ايام بارداري، حمايت خانواده، حوادث ناشي از كارافتادگي، ايام سالمندي، كمك هاي دفن و... را انجام دهد.  

بيمه هاي اجتماعي از سه عنصر اصلي تشكيل شده اند:

1.       منابع تأمين مالي: كه از محل حق بيمه ها تأمين مي شود، كه كارگران، كارفرمايان و دولت اين منابع را تأمين مي كنند

2.       صندوق: حق بيمه ها به اين صندوق واريز مي شوند

3.       سرمايه گذاري: وجوه مازاد براي كسب درآمد بيشتر سرمايه گذاري مي شوند

و ساير سازمان هاي دولتي و غير دولتي ديگر كه در اين زمينه فعاليت مي كنند.